María Eugenia Blázquez

 

María Eugenia Blázquez (Madrid, 1968). Haar laatste serie Verborgen levens gaat over breekbaarheid en het gebrek aan cultuur en herinnering. De metafoor voor onze tekortkoming om een volledige voorstelling van de werkelijkheid te hebben, doet ons beseffen dat er zonder herinnering geen herkenning is en dat maakt ons breekbaar. Monumenten zijn het verleden: ze vertegenwoordigen personen uit andere tijden; ze zijn verworden tot levenloze wezens, zonder leven maar mét reminiscenties en herinnering, hoewel we slechts daardoor en door het standbeeld aan hun bestaan kunnen terugdenken. Toch staat onze beschaving of het ontbrekende geheugen ons niet altijd toe de door het beeld weergegeven persoon ten volle te herdenken. Het verandert in een ‘verborgen leven’.

 

Met deze nieuwe serie doelt de kunstenaar op al die personen die invloed hebben gehad op onze collectieve herinnering, die niet worden herdacht om hun identiteit, maar om wat ze deden. Schrijvers, politici, filosofen en kunstenaars. Hun ideeën zijn ook verborgen levens, levende invloeden, maar onttrokken aan het zicht.